Tag Archives: Raven

The Witch

She knows

She steps

on the grass

learned

and learning

the witch

of the waters

 

A raven, she saw

gathering sticks

and smooth pebbles

 

How do you do, dear raven?

 

To which it replied

“My heart it flutters,

it has been split in three;

one for myself

and one for my people

the other

she took from me”

 

Was it the swan? she asked

The one so gentle

skittish

and free?

The one who visits

the lake but leaves

no trace?

 

The raven

circled

“The swan,” it said,

“I know not much of her

but what I know

I know

so, so clearly”

 

And the witch,

taking pity

offers out her palms

 

I will sing to you

of swans

dear raven

 

a swan

is not a swan if she does

not float on waters

on rivers

on sweet mirror-lakes

it is her fate

and necessarily yours

that you wait

 

Do not neglect

the concerns of your household

dear raven

a swan

is not a swan if she does

not spin in your fancies

and bitersweet longing

a creature she is

of daydreams

and flowers

flowers, my dear

not of earth

but of heart

 

dear raven

this swan

is not a swan if she does

not dither and doubt

for what greater honor

is there

than to tame a wandering heart?

be greatful

her smile her wile

her loving touch

cold though

as they

may be.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Works in Progress

The Journal Cover

The journal, made by "artisans from India".

I bought a journal a couple of days ago.  More out of curiosity than anything else.

It’s been an interesting three days. The amount of time I spend on useless shit is quite frankly, shocking. I’ve just spent three hours in a useless flame war in the Huffington Post that, like all useless flame wars in the internet, accomplish and solve absolutely nothing.

I hereby swear off any more internet flame wars. Gah. The journal had been really useful in chronicling unproductive patterns. I’m hoping I’ll be able to change them soon.

* * *

Saw Prince of Persia with Nat and Abby yesterday. I thought I’d have something insightful to say about this movie, considering I used to wake up at 7:00 am on Saturdays so I can jump on our old 286 to play this game, but I really don’t. I really, really don’t. (Warning: Spoiler alert)

Prince of Persia

Any day.

An awesomely righteous Persian army led by three Princes is tasked to spread the awesomely righteousness of the empire outside their borders. Along the way, they encounter news (“intelligence”) that a nearby city, the exotic and holy “Alamut” has been manufacturing really really dangerous swords for the enemies of Persia. Apparently they’re making lots of them, wheelbarrows of them even. And so the noble Persians invade Alamut, in search of these Wheelbarrows of Mighty Daggers (or “WMD”s), only to find nothing once they breach its walls. The plot twist? The news is a hoax, perpetrated by the Prince’s scheming uncle, who’s real interest is in a substance hidden under the ground of Alamut, the “Sands of Time” that will enable him to rule the world etc etc. It’s a bland, watery analogy for the Iraq war that’s, I don’t know, at least four years late.

I could go on and tell you how it all ends, but hey, it’s a Disney movie. Of course it has a happy ending. Otherwise all the kiddies will cry. And we don’t want them crying. Because crying kids don’t ask their parents to buy the merch, happy kids do.  And money is nice. Nicer than artistically pleasing nuanced films.

latikaaaaaaaaaaaaaaa

Latikaaaaaaaaaaaaaaahhhh!

I blame “Slumdog Millionaire”.

After watching that delightful stroke of genius, I can’t watch crap anymore. Especially not this syrupy Disney crap. “Slumdog” has taken away the thrill of watching formulaic, utterly predictable, factory-manufactured feelgood swill that plague us in the summer.

Why have you done this to me, Latikah, why?

* * *

Meanwhile, work on a new painting has started. It feels amazing to be working with watercolors again. She’s not much to look at right now, but give her a couple of days and I’m sure she’ll grow into her skin soon.  Peacelove y’all!

maria juana

Meet Maria Juana

On acceptance

When I was a kid, I was brought up to dream. I was taught that I could be anything I wanted to be.

it's teh dudikoff

Fun fact: This was originally called "Viper". Ok so it's not actually fun, but it is a fact.

My brother and I decided we wanted to be zoologists. Every Sunday I resolve to becoming a priest. There was, for a brief moment in time, that I wanted to become a construction laborer, because mixing cement looked like fun. Somewhere there I discovered I could draw and play the guitar. The dreams multiplied. Exponentially.

I later deviated into wanting to become an American Navy SEAL, because Michael Dudikoff was just too cool in VIPER (STFU you wanted it too).

Dreaming was pretty much all I did in grade school. Every victory, every little achievement was a stepping stone. Every failure, every disappointment, a minor setback which will soon be forgotten once I’ve become an ex-navy seal fighting for justice in a cool red roadster and impossibly tight pants.

But today, I’m giving one of those up.  Today, I’m giving up painting in acrylics.

Giving up is one of those things we were taught to despise, both in ourselves and others. You quit, you lose. You lose, well, nobody likes you. If nobody likes you it’s because you stink. So quitters are stinkers. Or something.

But I quit. I quit anyway and I felt like shit. But only for a second.

Because right after that I felt a strange calm I haven’t felt in a while. Like my back got a little straighter, or an itch got scratched.

nakitakonato

Nakitakonato. The first and last of her kind. Plus immigration poster. And Cello the cat.

I must admit I was never that good with it anyway, and probably never will be. I’ll probably never be a doctor, either. I’ll probably never cure cancer or learn how to break dance.  Now that we’re here, I might as well admit that I’ll probably never be ex-navy seal fighting for justice in a cool red roadster and impossibly tight pants either.

And you know what? That’s ok.

We all have to choose what we want to do, at one point or another. It’ll be later for some folks, sooner for others. But inevitably, we will all have to prune off our extraneous dreams, discard our infatuations, and begin nurturing our loves.

So here’s to clarity! I’ll be sticking to watercolors for the foreseeable future, and I’ve never been this excited about it in my entire life.

Ikaw, Diwata!

Ikaw, Diwata!, finally off for some real framing.

Looking forward to buying some watercolor paper tomorrow. I love how it feels in your hand.

Meanwhile, If you’re a Chicago-based artist who needs some acrylic paints, let me know. I’m giving some out.

Peacelove!

Salamangkera: Ala-ala ng Hibang II

Ang pinakauna kong mga alalaala’y tungkol sa orpanahe at tikbalang.

Ngayon, ang orpanahe.

Gaya ng maraming mga institusyon ng Maynila’y nasa pagitan na ito ng matinding sakit at kamatayan. Siguro’y dati’y puti ang dingding nito, ngunit pagdating ko ro’y isa na itong maputlang dilaw. Wala ni isang bintana rito ang kumpleto ng jalousie (oo, inisa-isa ko sila). Tuwing Miyerkules ay walang tubig. Pagpatak ng alas-nuebe y medya ay kailanga’y tulog na kaming lahat dahil pinapatay ang kuryente para makatipid. Hindi ko alam kung ilang bata ang nakatira sa orpanahe, ngunit alam kong may tatlumpu’t-limang kamang bakal sa kwartong tinutulugan ko.

Bagamat mahirap ay hindi naman ganu’n kasama ang tumira sa orpanahe. Mababait ang mga madreng nag-aalaga sa amin, maski talagang hindi sila nagpapalampas ng kahit ano mang kalokohan.

Nuon pa lang ay hindi na ako palakaibigan.

Ay mali, wala palang gustong makipagkaibigan sa akin. At dito pumapasok ang tikbalang.

Tatlong taon ako nu’n. Nakita ko s’ya isang Miyerkules. Alam ko dahil walang tubig at lumabas ako para magpalamig. Mayroong malawak na patag sa likod ng orpanahe, na siguro dati, nang bago pa ang lahat ay isang harding pwedeng paglaruan ng mga bata. Mahilig magtakutan ang mga ulilang may mga ahas, alakdan, at kung anu-ano pang nakakalasong mga nilalang ang nakatira dito, kaya’t walang nangangahas na pumunta.

Pero alam ko, sa puso ng aking mga puso, na hindi ako masasaktan sa harding ito. Kaya’t tuwing masyadong mainit ay dito ako pumupunta, umiikot sa mataas na talahib, naglalaro sa mga natibag na bato ng mga lumang puente. Sa likuran ng isang bakod ay mayroong pila ng mga santan, napabayaang tumubo nang kung paano mang tumutubo ang santan kapag hindi pinapapakialaman. Dilaw, puti at rosas ang mga ito, at kapag hinila mo ang maliliit nitong bulaklak ay magbibigay ng tig-isang patak ng matamis na pulot. Laking pasasalamat ko na takot ang ibang mga bata dito, sapagkat dito ako pumupunta para sa katahimikan.

Maski ang mga nilalang nito’y hindi mapanganib; ang mga uod, alakdan at bubuli’y hindi nananakit kung hindi mo sila sinasaktan. Panaka-naka’y may mga lamok na nangangagat, ngunit tinrato ko lamang buwis ang ilang patak ng aking dugo para sa paraiso.

Napakatahimik n’ya. Sa totoo lang ay hindi ko naman talaga narinig ang kanyang yabag, o paghinga. Hindi ko nakita ang kanyang paggalaw, o napansin ang kanyang amoy. Ang narinig ko lang ay ang malalim at mabagal na tibok ng kanyang puso. Para itong kamaong bumabagsak sa isang kahoy na lamesa habang nakapatong ang mukha mo dito.

Pumipitas ako ng bulaklak nang matunugan ko s’ya sa aking likuran. Hinarap ko s’ya, at parang mas nagulat pa s’ya kaysa sa akin. Bahagya s’yang nakatago sa talahib, ngunit matingkad ang kanyang kapeng katawan at itim na buhok sa maliwanag na luntian ng damuhan.

Dito ko natutunan ang kanyang pangalan. Tikbalang. Hindi ko pa naririnig ang pangalang ito, ngunit binulong n’ya ito, hindi mula sa kanyang bibig, ngunit mula sa kanyang puso. Tikbalang lang, wala nang iba, walang katangi-tangi, basta Tikbalang.

Napakabilis na ng pagkabog ng kanyang puso. Bumilis rin ang kanyang paghinga, at panandalian akong napalalahanan ng isang aso.

“Kumusta po?” tanong ko, nang makaipon na ng sapat na tapang.

“Dumagat” bulong n’ya.

“Julianna po.” sagot ko, “ako po si Julianna.”

“Dumagat. Ikaw si Dumagat.”

Sinubukan ko s’yang lapitan, ngunit mabilis ko itong pinagsisihan nang s’ya’y umatras. Tumayo s’ya. At tumayo. Tumayo s’ya nang tumayo na para bang hindi na s’ya matatapos sa kakatayo. Ngunit natapos rin s’ya, at napansin kong ni hindi man lamang lumampas ang aking ulo sa kanyang mga tuhod.

“Pasensya na po kayo, hindi ko po kayo sasaktan.” Nakakatawa, ngayong iniisip ko itong muli, na kung magsalita ako’y parang alam ko na kung sino ang makapangyarihan sa aming dalawa.

Ngunit sa totoo lang ay hindi ko pa ito alam sa panahong ‘yon. Napansin kong umakma ang kanyang mala-trosong mga binti; humigpit ang mga litid sa kanyang leeg. Nanlamig ang aking puso.

“Ilag.”

Sumugod sa akin ang dambuhala. Narinig kong tumili ang sarili ko. Yumanig ang lupa sa bigat ng kanyang mga yabag, at napuno ang aking bungo ng kanyang mga iniisip, isang linggwaheng hindi ko maintindihan, magaspang ngunit pagkaganda-ganda.

Bumukas ang butas sa aking puso. Lumabas ang hangin, at tinalon ako ng halimaw.

Umikot ang aking mundo. Nakita kong wumagayway hindi lamang ang mga santan, ngunit pati na rin ang matitipunong puno ng sampalok. Malamig ang  damo sa aking mukha. Natibag na rin ang mga lumang puente, sa isang hindi maipaliwanag na dahilan. Sa gilid ng aking paningin, ang buntot ng tikbalang, itim at ginintuan.

Tumitili pa rin pala ako, napansin ko, nang magtakbuhan palabas ang mga madre at mga bata.

WTF Nao?

Counting is almost over. A leading candidate and bitter rival publicly concedes and pledges support for the winner. 18 souls leave us but the rest are spared.

Pilipinas, sometimes you surprise me.

Often I feel sad about not being with you, not being there in the thick of things, not partaking in your noxious fumes and enchanting people. But today, I’m happy to watch you from afar. You’re not perfect, but you are so, so beautiful.

* * *

That being said,

oh NOW we're screwed.

I’d hate to be a sourpuss about this, but really? This guy?

Come on. This guy ran on the platform that his parents were great. His parents. Not him, his parents. He didn’t do anything wrong as a senator because he didn’t do ANYTHING.

I know, I know, it’s too late now, he’s in, get over it, etc. etc. But hey, I’m still not over the fact that they cast white kids for The Last Airbender so it’ll probably be a while before I get over this.

For now, you know what? O s’ya s’ya. The people have spoken, I dig that. I just hope that everybody who got so animated over this guy would be equally animated about watching him (not) work in the palace. Maybe our constant vigilance and prodding can kick his useless haciendero ass to work and do something. Anything.

* * *

But high-five anyway, Pilipinas! You’re awesome for voting, awesome for getting involved, awesome for sweating through those four hours to do your civic duty. That 80+ percent turnout is looking pretty hot.

I hope everybody gets a lot of rest after all that stress!


Salamangkera: Ala-ala ng Hibang I.

Minsan, parang ang daling makalimot.

Lumulutang ako sa kalangitan, isang dagat ng tintang tinutuldukan ng mga bituin. Tila ako hangin, walang kayarian. Wala ang kalunos-lunos na bigat ng mundo.

Nan’duon lamang ako, at ang mga tala.

Ako’y isinilang sa isang taong gaya rin ng iba pang taon. Kung tatanunging mo ang araw, ang buwan, ang mga puno’t ulap, ay sasabihin nilang wala namang kakaiba sa taong ito.

Ngunit kung tao ang ‘yong tatanungin ay siguradong maaalala nila ito bilang ang ika-dalawampu’t huling taon ng diktaduryang Ignacio.

Maraming iba’t-ibang bersyon sa aking pagkakapanganak. May taong nagsasabing dinala raw ang aking ina sa ospital gamit ng isang bisikleta. Mayroong nagsasabing nilakad nila ang mahigit sampung kilometro paputang ospital. Mayroon ding nagsasabing ninakaw nila ang owner-type jeep ng kapitbahay.

Ang malinaw lamang ay walang gustong tumulong sa kanila. At bakit nga ba naman sila tutulungan ng mga tao? Parehong wanted ng diktador ang aking mga magulang.

Tumakbo raw ang aking ama, nagsisisigaw at humihingi ng tulong sa labas. Ilang sandali lang ay sumunod naman ang aking ina.

Natiis nilang panoorin ang aking ama, ngunit nang lumabas na ang aking ina ay sinarado na nilang lahat ang kanilang mga kurtina’t bintana. Ito ang dahilan kung bakit hindi nila alam kung paano nga ba sila nakarating sa ospital.

Ngunit itatanggi ng lasinggero ng kanilang barangay; si tatang Tomas.

Ayon sa kanya’y s’ya lamang ang magtankang tumulong sa mag-asawa. Ngunit nang makitang wala naman s’yang tunay na maitutulong ay saka naman may nangyaring kababalaghan.

Nagsimula raw maghukay ang aking ama.

Pero hindi ito ang hukay na ginagawa gamit ang kamay at pala (ano nga ba namang magagawa ‘nun?).

Isa raw itong butas sa kalawakan.

Sumusumpa si tatang Tomas na hindi s’ya nakainom (mahirap mang paniwalaan) habang nangyayari ang lahat ng ito. Lumaki raw nang lumaki ang butas, hanggang halos lamunin na silang tatlo nito.

Nang matapos ang paghuhukay ay sumilip s’ya dito. Hindi n’ya makita ang kailaliman nito. Kaya naman laking gulat n’ya nang gabayan ng aking ama ang aking ina paloob.

“‘Dre, sa’n ba papunta ‘yang butas mo?” tanong n’ya.

“Sa ospital po, ‘Tang.” sagot naman ng aking ama.

“‘Dre, walang ospital sa ilalim ng lupa.”

“Hindi po ito pailalim sa lupa, papunta po itong Maynila.”

Sumilip muli si tatang ngunit para sa kaniya’y isa lamang itong madilim na butas.

“Sigurado ka ‘dre?”

“Sigurado po,” ngiti ng aking ama, “‘wag na po kayong mag-alala.” May inabot raw s’yang isang itim na bato, makinis at malamig. “Eto po, salamat po sa pagtulong, mauuna na po kami.”

At sumunod ang aking ama pababa sa butas, at pareho silang nawala sa kanyang paningin.

“walang butas na natira,” paliwanag n’ya, “gawa ng pagtalon ni Armando e biglang nagsara.”

Ngunit nagkakaiba-iba man ang istorya kung paano sila nakarating sa ospital ay iisa lang ito pagdating nila duon.

Mabilis nilang pinaupo ang aking inang namimilipit sa sakit sa wheelchair. Nagmakaawa s’yang pasamahin ang aking ama, ngunit hindi pinayagan ng mga duktor, na inutusa ng mga pulis ng diktador. Nang mawala s’ya sa paningin ay agad nilang pinosasan ang aking ama, at dinala sa kung saan man nila dinadala ang mga pinoposasan.

Hindi raw umiyak ang aking ina nang ako’y iluwal. Basta’t umire lang s’ya ng isang matindi, at lumabas na ako.

Ako man raw ay hindi rin umiyak. Ayon sa mga mapamahiing nurse ay dahil raw sanay na kami sa sakit at dalita.

Nilinis nila ako, binihisan, at binigay sa aking ina. Ilang oras raw kaming nagtitigan, na sa sobrang tindi ay walang nangahas na galawin kami.

Nang kailangan nang umuwi ng mga duktor ay dito sila nakiusap kung pwede na raw ba nila kaming ilipat. Nagpaunlak ang aking ina, at dinala nila kami sa isang pribadong kwarto.

Kinabkuasa’y wala na kami pareho. Walang nakakaalam kung paano n’ya nalusutan ang mga sundaong inatasan nilang magbantay, basta’t pagpasok ng nurse para sa aking unang check-up ay wala na kami roon. Inayos pa ng aking ina ang mga kumot at kobre kama.

Iniwan n’ya ako sa harapan ng isang simbahan, at tuluyan nang naglaho.