Tag Archives: melanie

Isang oda para sa minamahal kong si Melanie

Nagkakilala kami sa isang rally.
Bago lang kami sa UP nu’n. Ang totoo nga niyan mga freshie lang kami, katatakas pa lang mula sa mga mapagbantay na mga mata ng mga nanay namin (pareho kaming wala nang tatay), kaya masayang mag-eksperimento. Sa isang raling nananaawgang baguhin ang sistema at palayain ang sambayanan, kaming dalawa lang ‘ata ‘yung nakangiti.Kumakain s’ya ng rasyon ‘nung una ko s’yang makita. May mga pinamimigay kasi ‘yung mga madreng sumama. Mga sandwich at itlog na sila mismo ang nagluto. Nakaupo s’ya sa sidewalk, at tumabi ako sa kanya.

Hindi ko naman talagang gawain ‘yun. ‘Yung tatabi na lang bigla sa isang babaeng maganda na hindi ko naman kilala tapos kakausapin. Siguro nga aalis din ako bigla kung ‘di niya lang ako inalok ng itlog.

“Gusto mo ng itlog? Hindi ko na ‘ata makakain ‘tong sa’kin. Sa’yo na lang.” Sabi n’ya.

“Ha?” sinagot ko, parang tanga.

Tumawa s’ya ng konti tapos sabi n’ya, “Sa’yo na lang ‘tong itlog ko. Naubusan na kasi, e.”

Naging sentro ka ng aking pagkatao.

Ganu’n nagsimula ‘yung pag-uusap namin. Tinanggap ko ‘yung itlog, tapos nag-usap kami tungkol sa rali. Tulad ko, hindi rin naman s’ya madalas maki-martsa sa lansangan. Sa totoo nga, dati iritang-irita raw s’ya ‘dun sa mga mahilig magrali. Ang iingay raw. Parang ambabaho, taops hindi na nag-aaral.

Oo nga, e, sabi ko. Parang magkakamukha na sila. Bakit ka naman sumama ngayon? Tinanong ko.

Nagkibit-balikat lang s’ya tapos kumagat ulit sa sandwich. “Sobra na kasi talaga,” sabi n’ya, “ngayon, parang kapanipaniwala na ‘yung mga aktibista.”

“Napanood mo ba ‘yung trial sa TV? Parang ‘di totoo, ‘no?” dagdag n’ya, medyo puno pa ang bibig.

“Hindi ako nanunuod ng TV. Sumama lang talaga ako kasi may nag-alok sa’kin, taops sumama yung buong block ko. Hindi ko rin naman talaga masyadong naiintindihan, pero tingin ko na rin kailangan nang palitan ‘yung presidente. Sumosobra na s’ya.”

Tapos nun biglang nagtayuan ‘yung mga tao. May bago yatang magsasalita sa entablado.
“Erap Resign! Erap Resign!” sabay-sabay na sinigaw ng mga tao. ‘Yung iba, nakataas ang mga kaliwang kamao. ‘Yung iba kumukuha ng litrato. Meron ding nagpapakuha ng litrato. Pero lahat sila sabay-sabay nang magsigawan.

“Erap Resign! Erap Resign!”

Ang naisip ko nun para kang nakatayo sa harapan ng isang bus tapos biglang fi-null blast ng bwakanang-inang driver ‘yung busina. Ang lakas, parang rock concert.

Parang lindol.

Namalayan ko na lang na nawala na s’ya. Nilamon na nung libo-libong mga nagdidikdikang mga tao taops mag-isa na naman ako.

“Para kang tanga,” sabi ko sa sarili ko. “Hindi ka naman nag-iisa ‘di ba kasama mo nga yung buong block mo?”

Nahanap ko nga rin sila, yung mga kaklase ko, pero s’ya, hindi na.

At du’n, sa gitna ng isang pag-aalsa, sa gitna ng mahigit-kumulang dalawang milyong nagsisigawang mga tao, sa harapan ng kasaysayang bumubuka, naramdaman ko kung pa’no nga ba ang tunay na maging mag-isa. Nakisabay ako sa daloy ng mga tao, pero parang nawawala pa rin.

Hinahanap ka.

Naaalala mo pa ba ‘yun, Melanie? At nagkita ulit tayo, mga isang taon matapos ang pag-aalsa (Ang labo ‘no? sa liit ng UP…). Para akong nasunog sa tingin mo nung nagkasalubong tayo sa may AS. Ibinaba ko agad yung mga mata ko, hindi mo naman siguro ako maaalala. Pero tinapik mo ang aking braso tapos nginitian mo ako. Wala na sigurong mas gaganda pa sa ngiti mo.

“Di ba ikaw ‘yung sumama dun sa rally?” tinanong mo.

“Ako nga.” Sinagot ko.

Inalok mo ang iyong kamay tapos sinabi mo, “Hindi man lang ako nakapagpakilala. Ako si Melanie.”

Ang gandang pangalan. Melanie, Melanie, Melanie.

“Ako naman si Bong.” Pakilala ko naman. Napatawa ka nang konti, at nagtaka ako.

“Hindi ko kasi maintindihan kung pa’no nagiging ‘Bong’ ang isang tao.” Paliwanag mo. “Yung Roberto, nagiging ‘Bong’, yung Carlo nagiging ‘Bong’. May kakilala nga ako dating Tom, pero ‘Bong’ yung tawag sa kanya. Parati tuloy siyang asar-talo sa school.”

(Hanggang sa maghiwalay tayo ay hindi ko nga nasabi sa’yo ang totoo kong pangalan. Pero hindi ito Bong, at ako mismo hindi sigurado kung pa’no ako naging ganun. Ilang beses mo rin akong kinulit pero ayokong sabihin sa’yo. Simula pa lang kasi pinagtawanan mo na ang palayaw ko.)

Kumain tayo sa Rodic’s pagkatapos. Nilibre mo ako. Merong maliit na boses na bumubulong sa utak ko na sinasabing baka may crush ka sa akin. Pero hindi, sabi ko. Imposibleng magkagusto sa akin ang isang katulad mo.

Nag-usap ulit tayo, parang dati. Madami nang nagbago. Sa’yo, hindi sa akin. Ako, nandun pa rin sa buhay na sandaling tumigil nung pag-aalsa. Nag-aaral. Naghahabol ng tres. Nanununod ng sine, padate-date, pagimik-gimik. Pero ikaw? Ikaw ibang tao ka na.

Kinwento mo yung mga napuntahan mo pang mga rali. Sa US embassy, sa senado, sa may Mendiola. Na-water cannon ka na, nabatuta ng pulis, natapakan ka ng mga umaatras na kapwa ralyista. Nahuli ka na nga, e, pinagmalaki mo. Habang nagva-vandal sa may V. Luna. Nung ini-interrogate ka ng barangay at sabi mo binayaran ka lang, tapos hindi mo kilala yung nagbayad. Basta intsik siya, may dimples, tsaka guwapo.

Kamukhang-kamukha ni Rico Yan.

Hindi ko rin naman matandaan ngayon yung mga sumunod na nangyari. Basta isang linggo pagkatapos nu’n nandun na tayo sa apartment ko, magkasama. Hindi pa rin ako makapaniwala sa suwerte ko, habang pinapanood na gumapang ang araw sa natutulog mong mukha. Humikab ka tapos tinanong mo kung humilik ka. Sabi ko hindi ko napansin kasi mahimbing din ang tulog ko.

Pero alam mo, Melanie, humilik ka. Humilik ka at napansin ko dahil halos gabi-gabing magkasama tayo wala akong ginawa kundi panoorin kang matulog. Minsan nananaginip ka pa nga. Minsan tungkol sa akin, minsan naman tinatawag mo ang nanay mo. At minsan, minsan parang nagtuturo ka. Hindi ko pa naiintindihan nu’n pero yung tinuturo mo parang parating may “rebolusyon”, “masa”, tsaka “kalayaan.”

Ah, Kalayaan.

Parang Malaya na rin ako habang kasama kita, Melanie. Ang ganda-ganda ng boses mo habang naggigitara ko. Kinakanta mo yung “Strawberry Fields” tsaka “Ang Huling El Bimbo.” Parang wala nang problema sa mundo. Parang wala nang nagugutom, wala nang nagkakasakit, wala nang nahihirapan, wala nang nagpapahirap.

Ah, Kalayaan.

Nang tumagal-tagal napansin kong hindi ka na madalas pumasok. Minsan na lang kitang abutan sa apartment. Buhay aktibista nga naman, sinabi ko sa sarili ko. At iiwanan ko na sana dun, hanggang hinatak mo ako isang araw at dinala sa may Katipunan. May limang tao sa loob ng Starbuck’s, masayang nagtatawanan at umiinom ng tig-80 pesos na kape. Tapos sa labas may isang batang babae, may hawak na plastik at baso na may lamang maitim na instant pansit sa loob. Lumapit tayo at namalimos ang bata. Ang baho niya. “Ayan,” sinabi mo, “ang estado ng ating lipunan.”

“At ano naman ang gusto mong gawin natin? Umiyak tapos gumawa ng mga malulungkot na tula tsaka kanta?” irap ko. Umiling ka, at natawa ulit ng kaunti.

“Tapos na ang panahon ng malulungkot na kanta, Bong,” sinagot mo, “kailangan na nating lumaban.”

Ang tanga-tanga ko, Melanie. Lagi akong nagagalit sa’yo ‘pag ganyan kang magsalita. Nagpapakatibak ka na naman. Ang tanga-tanga ko. Mamamaalam ka na pala. Paakyat dyan, dyan sa mga bundok ng Ilocos. Gusto mo palang ipaliwanag sa akin kung bakit. Gusto mo palang sabihin na mahal mo ako pero may mga bagay na dapat pang gawin, mga labang nangangailangan pa ng sundalo.

Ang laban para sa kalayaan.

Naaalala pa rin kita madalas. Para akong sinusuntok sa sikmura tuwing naririnig ko yung “Strawberry Fields”, tsaka “Breakfast at Tiffany’s” (na paborito rin nga pala natin). Napapatigil, natutulala sandali.

‘Wag kang masyadong matapang, Melanie. Kung naubusan kana ng bala, tumakbo ka na. Kung kaya na ng mga kasama mo wag ka nang sumugod, dun ka na lang sa likod. Kung napapagod ka, humingi ka ng leave, taops puntahan mo ako ditto. Padadalhan kita ng Off lotion para hindi ka masyadong lamukini, ang dali mo pa namang magpantal.

Alam mo, sumasama na rin ako sa mga rali ngayon, kasabay nung mga kasama mong naiwan dito. Nabatuta na rin ako tsaka na-water cannon. Pero hindi pa ako nahuhuli. Kaya ka pala umalis, Melanie. Dito sa labang ito walang hipokrito, walang pa-kyut. Hindi tulad nung rali kung san tayo nagkakilala. Dito walang naghihirap, kasi maski walang pera, panatag naman ang loob mo na tama ang ginagawa mo.

Madalas taong magtalo nun, naalala mo? At dahil gago ako at mabait ka, lagi akong nananalo. Pero ngayon, Melanie, panalo ka. Tapos na nga ang panahon para malungkot. Kailangan na nga nating lumaban. Sapagkat ang oda palang ito’y isang pagpupugay.

Mag-iingat ka dyan, nag-iipon pa rin ako ng tapang na sumunod, pero mukhang matagal pa ‘yun. Balikan mo na lang muna ako.

Nagmamahal, maghihintay,

Manuel.