Salamangkera: Ala-ala ng Hibang I.

Minsan, parang ang daling makalimot.

Lumulutang ako sa kalangitan, isang dagat ng tintang tinutuldukan ng mga bituin. Tila ako hangin, walang kayarian. Wala ang kalunos-lunos na bigat ng mundo.

Nan’duon lamang ako, at ang mga tala.

Ako’y isinilang sa isang taong gaya rin ng iba pang taon. Kung tatanunging mo ang araw, ang buwan, ang mga puno’t ulap, ay sasabihin nilang wala namang kakaiba sa taong ito.

Ngunit kung tao ang ‘yong tatanungin ay siguradong maaalala nila ito bilang ang ika-dalawampu’t huling taon ng diktaduryang Ignacio.

Maraming iba’t-ibang bersyon sa aking pagkakapanganak. May taong nagsasabing dinala raw ang aking ina sa ospital gamit ng isang bisikleta. Mayroong nagsasabing nilakad nila ang mahigit sampung kilometro paputang ospital. Mayroon ding nagsasabing ninakaw nila ang owner-type jeep ng kapitbahay.

Ang malinaw lamang ay walang gustong tumulong sa kanila. At bakit nga ba naman sila tutulungan ng mga tao? Parehong wanted ng diktador ang aking mga magulang.

Tumakbo raw ang aking ama, nagsisisigaw at humihingi ng tulong sa labas. Ilang sandali lang ay sumunod naman ang aking ina.

Natiis nilang panoorin ang aking ama, ngunit nang lumabas na ang aking ina ay sinarado na nilang lahat ang kanilang mga kurtina’t bintana. Ito ang dahilan kung bakit hindi nila alam kung paano nga ba sila nakarating sa ospital.

Ngunit itatanggi ng lasinggero ng kanilang barangay; si tatang Tomas.

Ayon sa kanya’y s’ya lamang ang magtankang tumulong sa mag-asawa. Ngunit nang makitang wala naman s’yang tunay na maitutulong ay saka naman may nangyaring kababalaghan.

Nagsimula raw maghukay ang aking ama.

Pero hindi ito ang hukay na ginagawa gamit ang kamay at pala (ano nga ba namang magagawa ‘nun?).

Isa raw itong butas sa kalawakan.

Sumusumpa si tatang Tomas na hindi s’ya nakainom (mahirap mang paniwalaan) habang nangyayari ang lahat ng ito. Lumaki raw nang lumaki ang butas, hanggang halos lamunin na silang tatlo nito.

Nang matapos ang paghuhukay ay sumilip s’ya dito. Hindi n’ya makita ang kailaliman nito. Kaya naman laking gulat n’ya nang gabayan ng aking ama ang aking ina paloob.

“‘Dre, sa’n ba papunta ‘yang butas mo?” tanong n’ya.

“Sa ospital po, ‘Tang.” sagot naman ng aking ama.

“‘Dre, walang ospital sa ilalim ng lupa.”

“Hindi po ito pailalim sa lupa, papunta po itong Maynila.”

Sumilip muli si tatang ngunit para sa kaniya’y isa lamang itong madilim na butas.

“Sigurado ka ‘dre?”

“Sigurado po,” ngiti ng aking ama, “‘wag na po kayong mag-alala.” May inabot raw s’yang isang itim na bato, makinis at malamig. “Eto po, salamat po sa pagtulong, mauuna na po kami.”

At sumunod ang aking ama pababa sa butas, at pareho silang nawala sa kanyang paningin.

“walang butas na natira,” paliwanag n’ya, “gawa ng pagtalon ni Armando e biglang nagsara.”

Ngunit nagkakaiba-iba man ang istorya kung paano sila nakarating sa ospital ay iisa lang ito pagdating nila duon.

Mabilis nilang pinaupo ang aking inang namimilipit sa sakit sa wheelchair. Nagmakaawa s’yang pasamahin ang aking ama, ngunit hindi pinayagan ng mga duktor, na inutusa ng mga pulis ng diktador. Nang mawala s’ya sa paningin ay agad nilang pinosasan ang aking ama, at dinala sa kung saan man nila dinadala ang mga pinoposasan.

Hindi raw umiyak ang aking ina nang ako’y iluwal. Basta’t umire lang s’ya ng isang matindi, at lumabas na ako.

Ako man raw ay hindi rin umiyak. Ayon sa mga mapamahiing nurse ay dahil raw sanay na kami sa sakit at dalita.

Nilinis nila ako, binihisan, at binigay sa aking ina. Ilang oras raw kaming nagtitigan, na sa sobrang tindi ay walang nangahas na galawin kami.

Nang kailangan nang umuwi ng mga duktor ay dito sila nakiusap kung pwede na raw ba nila kaming ilipat. Nagpaunlak ang aking ina, at dinala nila kami sa isang pribadong kwarto.

Kinabkuasa’y wala na kami pareho. Walang nakakaalam kung paano n’ya nalusutan ang mga sundaong inatasan nilang magbantay, basta’t pagpasok ng nurse para sa aking unang check-up ay wala na kami roon. Inayos pa ng aking ina ang mga kumot at kobre kama.

Iniwan n’ya ako sa harapan ng isang simbahan, at tuluyan nang naglaho.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s